Een marketingles uit de VS
Begin augustus zwaaiden we onze 16-jarige dochter uit voor een jaar high school in Amerika. Vanaf het vliegveld in Panama vertrok ze in haar eentje naar Colorado Springs, met een overstap in Houston. Vanaf Panama, omdat haar nieuwe school al van start ging terwijl wij nog in Centraal-Amerika aan het roadtrippen waren.
Dat was even slikken. Voor ons (okΓ©, vooral voor mij en haar jongste broertje π ) iets harder dan voor haar, met zoβn mooi avontuur voor de boeg π. Zij had er vooral heel vele zin in, kijk maar:

Een jaar high school it is, en dat betekent ook:
- een jaar in een gastgezin
- een jaar lang een Pools βzusjeβ dat al vΓ³Γ³r vertrek voelde als haar nieuwe bestie
- een jaar slecht eten
En over dat laatste wil ik het even met je hebben.
Want ik kan je één ding vertellen: met een dochter in de VS word je meteen een stuk trotser op je eigen kookkunsten π―
We waren er al voor gewaarschuwd, in de training die we voorafgaand aan haar vertrek kregen: de meeste Amerikanen koken niet of slecht, maar je kind gaat niet dood als het een jaar geen groenten eet. Dat laatste hopen we dan maar, want het eerste blijkt te kloppen. Γls ze thuis eet (daβs dus niet zo vaak zoals je zult begrijpen als je verder leest) eet ze spaghetti met waterige tomatensaus, zonder gehakt of groenten. Of droge penne met βchicken-apple-sausageβ, een soort worst met stukjes appel erin π€’ (en tot zover ook de vitamientjes).
Of kip met aardappelpuree.
En nu denk je misschien βach, daβs toch wel okΓ©?β
Maar ook dit eten ze op zβn Amerikaans*.
*Ja, dat is enorm generaliserend, ik weet het. Excuses aan alle Amerikanen die heerlijk koken en die ik hiermee beledig π. Maar let me explain:
De kip wordt al voorgekookt gekocht in de supermarkt, en wordt thuis alleen nog even in de magnetron gestopt. En daarbij serveren ze aardappelpuree, die Γ³Γ³k kant-en-klaar uit de supermarkt komt, en die Γ³Γ³k alleen nog even in de magnetron moet.

Tja.. het is eten.Β
Maar hier wordt niemand blij van, toch? π€’
Zo werkt het ook met je marketingteksten.
Natuurlijk kun je aan Claude of Chappie vragen of hij even een post voor je wil schrijven waarin je uitlegt waarom iedere vrouwelijke ondernemer jou als coach nodig heeft. Of waarom mensen jΓ³u als fotograaf moeten inhuren. Of waarom bedrijven jΓ³u willen inhuren om hun team te trainen.
Maar de tekst die daaruit komt rollen smaakt naar voorgekookte kip en kant-en-klare aardappelpuree.
Wordt ook niemand blij van.
Dus lieve lezer, ik smeek het je.
Respecteer de tijd van je eter, eeh, lezer, en schotel hem geen droge kost zonder voedingswaarde voor, maar een smakelijk verhaal waar hij of zij waardevolle lessen uit kan halen. Bereid vanuit je eigen kennis en expertise een voedzame maaltijd, en maak vervolgens van jouw eigen verhaal en je visie een heerlijke jus, zodat het smeuΓ―g wordt in plaats van een onverteerbare droge hap.
Je lezer snakt naar teksten die zβn brein voeden in plaats van volstoppen met leeg gebrabbel. Naar jouw verhaal, niet naar een vanaf tig andere paginaβs bij elkaar geroofde woordenbraakbal.
Door jezelf te laten zien in je teksten, zullen die voor je lezer zΓ³veel lekkerder smaken, dat-ie z’n vingers erbij aflikt π

Vind je dat lastig?
Weet dan dat het allemaal heus niet perfect hoeft te zijn. Liever niet zelfs (nee, ik stimuleer je nu nΓet om je tekst expres vol spelfouten te stoppen, maar please, laat jezelf niet tegenhouden door je eigen perfectionisme. Liever een imperfecte tekst dan een tekst die door 1000 anderen geschreven had kunnen zijn).
Wil je hier hulp bij? Dan hoop ik dat je mij weet te vinden, of dat nu voor één tekst, je hele website of al je copy en content is.
Liefs, Annelies
PS. Als jouw kind een nogal kieskeurige eter is, dan is het absoluut aan te raden hem of haar ook een jaartje naar The States te sturen. Aan het eind van haar eerste week gniffelde ik namelijk al: βAls je straks terug bent, heb je zΓ©lfs zin in mijn Indiase curry met prei!β Waarop zij met grote ogen antwoordde: βMam, daar snak ik nΓΊ al naar!β
















